Kurs Łowiecki 2013 - Ostatnie wiadomości

Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.
Październik 02, 2014, 03:27:01 pm

Strona główna Pomoc Szukaj Zaloguj się Rejestracja
+  Kurs Łowiecki 2013
|-+  Ostatnie wiadomości

Ostatnie wiadomości

Strony: 1 ... 7 8 [9] 10
81
Egzamin ustny. / 47. Omów biologię zająca i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:14:32 pm »
47. Omów biologię zająca i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
W budowie zająca charakterystyczną rzeczą jest to, że ma on znacznie dłuższe nogi (skoki) tylne niż przednie, oczy osadzone całkowicie na bokach oraz uszy dłuższe od głowy. Skóra zająca (smuż) pokryta jest kożuchem (turzycą), który ma włos w zimie dłuższy i gęsty, w lecie zaś krótszy i bardziej rzadki. W ubarwieniu zająca mogą występować różne odchylenia w zależności od różnorodnych czynników. U zajęcy starszych i w zimie kożuch jest jaśniejszy niż w lecie. Zając ma długość do około 75 cm, wysokość 30 cm, omyk długości 8-10 cm, skoki przednie 20 cm, tylne 36 cm, masa 3-5 kg. Maksymalny wiek zająca 8-10 lat. Zając jest najpospolitszą u nas w kraju zwierzyną i można go spotkać zarówno w polu, jak
i w lesie, na równinie i w górach. Zając przebywa najchętniej na polach żyznych, o wysokiej kulturze rolnej, równinnych, nie podmokłych, przeplatanych łąkami, laskami i krzakami. Zające nie lubią terenów bagiennych, a nawet podmokłych. Różnorodność upraw rolnych pomaga rozwojowi stanu liczbowego zajęcy ze względu na rozmaitość karmy. Wielkie łany monokultury upraw nie sprzyjają rozwojowi nie tylko zajęcy, ale również innej drobnej zwierzyny, jak np. kuropatw, między innymi również ze względu na intensywne stosowanie
 

zabiegów chemicznych oraz mechanizację prac. Ilościowy stan zajęcy zależny jest od warunków klimatyczno-agrarnych oraz od ilości szkodników, takich jak drapieżniki skrzydlate, lisy oraz wałęsające się po polach psy i koty, a przede wszystkim od ochrony przed kłusownictwem, wnykarstwem itp. szkodnictwem człowieka. Zając jest roślinożerny, żywi się trawą, koniczyną, burakami, marchwią, ziemniakami, kapustą, rzepakiem, seradelą
i oziminami zbóż. Pietruszka, kapusta i buraki stanowią największy jego przysmak. W zimie, kiedy pola pokryte są grubą warstwą śniegu lub cienkim, ale zlodowaciałym śniegiem, zające zachodzą w nocy do ogrodów i tam obgryzają głąby kapusty i korę z drzew owocowych, pączki drzew i krzewów. Zające przebywające w lesie żywią się roślinnością leśną, między innymi ziołami, pączkami drzew liściastych, miękką, soczystą korą, owocami drzew
i krzewów, np. żołędziami, żarnowcem itp. Zające żerują nad wieczorem i wczesnym rankiem, a czasami również w nocy; w dzień wypoczywają w kotlinach. Parkoty zajęcy zaczynają się w zależności od pogody - od połowy stycznia lub początku lutego i trwają do sierpnia, najintensywniej w maju, czerwcu. W okresie parkotu za jedną samicą biega często kilka samców. Parkoty zajęcy odbywają się zarówno w nocy, jak i w ciągu całego dnia. W czasie parkotów gachy prowadzą często zażarte boje, które polegają na biciu się przednimi skokami i drapaniu pazurami, czego widomym znakiem jest czasami rozerwane ucho, a często wyrwana turzyca. Na ogół w łowiskach jest tylko nieznacznie więcej samców niż samic. Zapłodniona samica koci się po około 42 dniach, dając 2-4 młodych. Młode rodzą się dobrze wyrośnięte, owłosione i z otwartymi oczami. Żywią się przez okres 2-3 tygodni mlekiem matki. Matka nie troszczy się zbytnio o swoje maleństwa. Bardzo wcześnie pozostawia je same, przychodzi tylko je karmić, a po 2-3 tygodniach całkowicie przestaje opiekować się nimi. Młode do czasu wyrośnięcia żyją razem, a potem rozłączają się, nie odchodzą jednak zbytnio od miejsca urodzenia. Wykol zajęcy odbywa się na powierzchni ziemi, w osłoniętej kotlinie (pod krzakiem, w rowie itd.). Pierwszy wykot ma miejsce w marcu i dlatego młode te nazywa się marczakami. Ten miot bardzo często na skutek warunków atmosferycznych (mrozy i deszcze), które występują w marcu i są szkodliwe dla młodych zajączków, zostaje mocno przerzedzony. Samica powtórnie zapłodniona daje w maju drugi rzut, w lipcu-sierpniu - trzeci, czasem jeszcze we wrześniu - czwarty. Pełny rozwój fizyczny osiąga zając po 6 miesiącach. Rocznie jedna samica może dać przy sprzyjających okolicznościach 8-10 młodych w 2-4 miotach, ale znaczna część z nich ginie na skutek nieodpowiednich warunków pogodowych, zatruć karmą lub działania szkodników. Zając jest pochodzenia azjatyckiego, pustynnego i dlatego jest bardzo wrażliwy na wilgoć
i deszcz, w szczególności w pierwszych tygodniach życia. Wtedy to ginie najwięcej sztuk, nieraz całe mioty. Na zające polujemy od 01.11 do 31.12 w drodze odłowu do 15.01.
Kot, gach, słuchy, trzeszcze, strugi, strzyże, turzyca, skoki, kożuch, omyk, parkoty, wykot, marczak, kniazienie.
82
Egzamin ustny. / 46. Omów biologię bażanta i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:13:37 pm »
46. Omów biologię bażanta i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Wśród bażantów występuje około 40 odmian, z czego kilka w różnych okresach zostało sprowadzonych do nas i tu w drodze krzyżówki dały one obecnego bażanta łownego. Podstawowymi odmianami, z których pochodzi bażant łowny, były bażanty kolchijskie kaukaski (zwyczajny), mongolski (mandżurski) i oboźny. Rozróżnienie płci ma podstawowe znaczenie, gdyż kura objęta jest całoroczną ochroną. W czasie polowania, kiedy omyłka jest najbardziej szkodliwa (wynikiem jej może być zastrzelenie kury), a jednocześnie najłatwiej sza, należy pamiętać, że kogut ma głowę ciemną j długi ogon, który podczas
 

podrywania się podobny jest do falującej wstęgi. Poza tym kogut jest jaskrawo upierzony. Podrywający się kogut wydaje charakterystyczny silny i dźwięczny głos (pianie) - khok, khok, khok, kura zaś - ci-che pogwizdywanie. Wiek bażanta poznaje się po długości pazurów i ostrodze. Młody bażant ma pazury długości do 10 mm, zaś stary naWet do 18 mm Ostroga
u młodego bażanta jest mała i ruchoma, a u starego długa i ostra, sztywna (długość ok. l l mm). Ponadto na ostrodze od drugiego roku życia pojawiają się zrogowaciałe pierścienie, co roku jeden, i tak n p 2 pierścienie ma kogut trzyletni. Bażant należy do ptaków, których byt
w dużej mierze zależy od opieki hodowlanej (dokarmianie i tępienie szkodników), dlatego występuje przeważnie tylko tam, gdzie te konieczne warunki ma zapewnione. Inne warunki bytu to krzaki i woda. Bażant obierają ostoję w lasach mieszanych, tak pod względem rodzaju drzew jak i wieku, przeplatanych gęstwinami krzewów, oraz obfitujących w wodę (mokradła, staw, rzeka), otoczonych suchymi, a nawet piaszczystymi polami uprawnymi. Bażant utrzymuje się także na polach uprawnych, ale wtedy tylko, gdy znajduje osłonę w małych laskach lub nawet zaroślach (remizy) i jeżeli w pobliżu jest woda. Bażant żywi się nasionami krzewów, jagodami leśnymi, mrówczymi jajami, wszelkimi owadami, nasionami zbóż i chwastów oraz trawą. Zjada także ślimaki, dżdżownice, larwy różnych owadów, a także stonkę. Bardzo lubi kukurydzę. Bażanty poza okresem lęgowym żyją w stadach. Chętnie przebywają w gęstwinach leśnych, krzakach i trzcinach w pobliżu wody. Bażant żeruje w ciągu dnia, noc spędza na drzewie lub w krzakach. Mimo swej wielkości jest mało wytrzymały na ciężkie warunki bytu, źle znosi zarówno głód, jak i niesprzyjające warunki atmosferyczne, a młody bażant szczególnie. Długotrwałe słoty lub wysokie śniegi dziesiątkują także dorosłe osobniki W okresie lęgów deszcze i słoty mogą zniszczyć całe gniazda młodych. Głos bażanta wystraszonego brzmi. khok, khok, khok - a nawoływanie się koo, ko. Okres godowy zaczyna się w marcu i trwa do maja W maju-czerwcu kury składają 8-15 jaj koloru oliwkowozielonego, a następnie wysiadują je przez 24-25 dni. Młode po kilku godzinach już swobodnie poruszają się, a w drugim tygodniu próbują lotu. Bażant zakłada gniazdo często w miejscu najmniej do tego odpowiednim - w pobliżu ścieżek, dróg polnych
i leśnych, a przy tym nie bardzo osłoniętym i dlatego duży ich procent jest niszczony przez szkodniki polne i leśne oraz ludzi. Na bażanty polujemy koguty od 01.10 do końca lutego, kury tylko na terenach OHZ od O 1.10 do 31.01.
Kogut, kura, cieki, ostroga, korale, toki,
83
Egzamin ustny. / 45. Omów biologię kuropatwy i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:13:04 pm »
45. Omów biologię kuropatwy i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Kuropatwa ma na czole, wokół oczu i podgardlu upierzenie rdzawoczerwone. Grzbiet i skrzydła z wierzchu brązowo-szare z czarnymi, popielatymi i rdzawymi znakami. Podbrzusze i szyja popielata, marmurkowana. Na piersiach, na brudnobiałym tle, kasztanowo¬brązowa plama, która u kogutów i bardzo starych kur ma kształt podkowy otwartej do dołu. Dziób krótki niebieskawo-szary. Kuropatwa ma długość około 30 cm, w rym ogon 8 cm, rozpiętość skrzydeł około 45 cm i masę około 0,4 kg. Kogut ma na piersiach kasztanowo¬brązową podkowę otwartą do dołu, kura zaś tylko białą plamę, aczkolwiek zdarzają się też okazy z niewyraźną podkową lub rdzawą plamą (stare lub jałowe). Cechą, która pozwala odróżnić płeć, jest upierzenie skrzydeł od góry: kogut ma pióra rdzawo-brązowe z czarną plamą i jednym bledszym paskiem wzdłuż stosiny; kura zaś nie ma tych plam, ale ma na piórkach kilka rdzawych lub płowych poprzecznych pasków. Kuropatwa bytuje najchętniej na
 

suchych polach uprawnych przeplatanych krzakami, kamionkami lub małymi laskami, które dają schronienie przed drapieżnikami skrzydlatymi i w czasie zawiei śnieżnych. W terenie pagórkowatym przebywają zawsze na polach niżej położonych. Wczesną jesienią kuropatwy najczęściej przebywają w ziemniaczyskach lub buraczyskach, w październiku - w łubinach, seradeli, w niskich zagajnikach, krzakach i na łąkach. Kuropatwy, z wyjątkiem okresu lęgów, żyją gromadnie. Stado tworzy zwykle para starek i młode, a więc jedna rodzina. Zwykle stado prowadzi stara kura, a nad bezpieczeństwem stada czuwa kogut. Jego to głowę widać, gdy stado żeruje albo przylega do ziemi w razie niebezpieczeństwa. Czasem późną jesienią 2 lub 3 gniazda łączą się w jedno stado. Są to ptaki osiadłe i bardzo przywiązane do obranego miejsca. Dlatego też w zasadzie od wiosny do jesieni, a nawet w zimie można je spotkać stale w tym samym miejscu. Kuropatwy żerują w dzień. Rano z brzaskiem dnia poćwierkują: kogut - czrirrap, a kura - czrirrit, potem kilkakrotnie przelatują z miejsca na miejsce, a następnie zapadają na żer i tam pozostają przez cały dzień, chyba że zostaną spłoszone przez psa lub człowieka. Nad wieczorem znowu odzywają się i potem przelatują na nocny zapad. Ranne przeloty mają dla myśliwego szczególne znaczenie, gdyż obserwując je można ustalić, gdzie w ciągu dnia odnaleźć kuropatwy. Zimą w czasie dużych śniegów kuropatwy zbliżają się do zabudowań gospodarczych lub w celu zdobycia żeru z końskich odchodów siedzą w pobliżu dróg, którymi. jeżdżą pojazdy konne. Kuropatwa cieknie bardzo szybko. Kuropatwa żywi się głównie nasionami chwastów, traw i ziół, ziarnem zbóż, jagodami krzewów, a ponadto owadami, chrząszczami, gąsienicami i muchami. Kuropatwy jedzą również zieleninę, a więc pączki ziół i traw, małe listki, kapustę i koniczynę. Ziarno prosa, konopi, tatarki i pszenicy jest ich przysmakiem. Bardzo młode kuropatwy żywią się przede wszystkim owadami.
W zimie kuropatwy żyją oziminami zbóż. W końcu zimy (luty-marzec) stada kuropatw rozbijają się na pary, które obierają sobie rewir bytowania i tej ostoi bronią przed inną parą. W maju-czerwcu kura składa 10-15 jaj, a czasem więcej, w gnieździe na ziemi, na które wyszukuje małe wgłębienie, najczęściej na łące lub w polu zasianym koniczyną, rzepakiem, zbożem lub mieszanką, a następnie wyściela je trawą. Młode kury znoszą więcej jaj, a stare mniej. Również po zniszczeniu pierwszego gniazda kury znoszą jaja jeszcze raz, ale wtedy już mniej, 6-8 sztuk. Wysiadywanie trwa 24-25 dni. Jaja są koloru oliwkowo-brunatnego. Zarówno kura, jak i kogut są troskliwymi rodzicami w wychowywaniu młodych. W okresie wysiadywania matka pozostaje na gnieździe bardzo wytrwale i często traci życie pod kosą żniwiarzy. Młode kuropatwy mają pierwsze upierzenie popielate o zielonkawym odcieniu i stąd ich nazwa "zielonki". Na początku sierpnia zaczynają się pierzyć i w tym czasie wypadają im środkowe pióra sterówek (pióra ogona) nadając ogonowi kształt widełek. Młode w tym okresie noszą nazwę "widłówki". Po całkowitym wypierzeniu się, kiedy otrzymają już upierzenie dojrzałej kury, nazywa się je "farbówkami". Pełną dojrzałość osiągają po 5-6 miesiącach. Na kuropatwy polujemy od 11.09. do 21.10.
Cieki, lotki, toki, zapad, zielonka, widłówka, farbówka, kogut, kura.
84
Egzamin ustny. / 44. Omów biologię dowolnej dzikiej kaczki j wymień min. 10 określeń związanych z
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:12:29 pm »
44. Omów biologię dowolnej dzikiej kaczki j wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Kaczki krzyżówki występują u nas na terenie całego kraju w okolicach w których woda stwarza im odpowiednie warunki bytu. Znajdują one siedlisko nad rzekami, starymi korytami rzek, stawami, jeziorami, mokradłami torfowiskami oraz małymi strumyczkami rowami. W okresie później jesieni występują tylko przy większych wodach. Warunkiem koniecznym dla ostoi kaczek to wody zarośnięte szuwarami, szuwarami niedużym choćby kawałkiem odkrytej wody. Wiosną bytują wszędzie gdzie znajdą choć trochę odkrytej wody, nad kałużami polnymi, rowami i wylewami na łąkach. Kaczka żywi się wodorostami, trawą drobnymi rybami, owadami, ziarnem zbóż, oraz ikrą rybią. Kaczka krzyżówka będąc kaczką właściwą żeruje od zmierzchu do świtu. Kaczka buduje gniazdo na wzniesieniu, nad wodą wśród sitowia, w kępie krzaków lub w dziupli starego drzewa, w krzakach, młodnikach lub na łące, nawet w znacznej odległości od wody. W kwietniu kaczka składa jaja w liczbie 6 - 14 sztuk koloru jasnozielonego lub różowozielonego. Po 3-4 tygodniach następuje wylęg. Młode krótko po wylęgu 6 - 12 godzin wychodzą z matka na wodę i zdolne SA do samodzielnego życia. Po 4 - 8 tygodniach zaczynają łatać. Na kaczki polujemy od 15.08 do 21.12. Kaczor w upierzeniu godowym tj. od października do maja, ma grzbiet i skrzydła brązowo szare, na skrzydłach fioletowo niebieskie lustro w kształcie rombu, biało i czarno obramowane. Głowa i górna część szyi ciemnozielona błyszcząca. Dolna część szyi i pierś rdzawa na środku szyi biały pierścień, podbrzusze szaro białe, ogon 6 cm. ( 4 sterówki nad ogonowe są czarne
o zielonkawym połysku, haczykowato wygięte do góry i do przodu). Samica różni się od samca upierzeniem. Głowa ma brunatno szarą, z boku głowy od dzioba przez oko przechodzi ciemny pasek. Ogon brunatno szary, bez czarnych zakręconych piórek. Dziób zgniłozielony, przy nasadzie czarno kropkowany, z czarnym paznokciem, wiosła pomarańczowe.
Klapaki, podlotki, wiosła, lustro, sterówki, ciągi, zloty, sady, klucz, krykucha,
85
Egzamin ustny. / 43. Omów biologię łosia i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w j
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:11:52 pm »
43. Omów biologię łosia i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Łoś jest największą żyjącą w Polsce zwierzyną płową. Łoś-byk osiąga masę 300-400 kg. Ma poroże (rosochy) w postaci tyk z długimi odnogami (badylarz) lub w kształcie łopat z krótszymi odnogami zwanymi pasynkami (łopatacz). U nas częstszą formą poroża są badyle. Rosochy łosia odrastaja z głowy na boki, a nie do góry jak u jelenia. Łoś-klempa osiąga masę 250~300 kg. Suknia łosia jest jednolicie ciemnobrązowa, wzdłuż grzbietu pręga czasami prawie czarna, nogi (badyle) białe. Łeb ma wąski, długi z dużą opadającą górną wargą. Pod łbem na szyi ma narośl tłuszczową z długim czarnym włosem, tzw. brodę. Ma krótki ogon (kwiat), długości 10-] 5 cm. Racice łosia są podłużne, lekko zaokrąglone. Raciczki pozostawiają ślad w czasie biegu łosia lub chodu po miękkim podłożu. Łosie nie są płochliwe, chodzą wolnym, spokojnym krokiem, mają słabszy wzrok i słuch, natomiast dobry węch. Łoś żyje naj chętni ej w terenie podmokłym, zarośniętym drzewami i krzewami. Utrzymuje się również w lesie z dostępem do podmokłych łąk lub zbiorników wody. Mimo swej masy z łatwością porusza się nawet po gruncie bagnistym, brodzi po mokradłach i dobrze pływa. Łosie żyją pojedynczo lub w małych, rodzinnych chmarach po kilka sztuk. Często taką chmarę tworzy klępa z łoszakami również ubiegłorocznymi. Byki tworzą osobne chmary. Łosie w zimie zwykle trzymają się swoich ostoi, ale na wiosnę i w jesieni przemierzają nieraz dalekie odległości, w szczególności młode sztuki. Takie wędrówki łosi¬byków zdarzają się głównie w okresie bukowiska (rui). Łoś żywi się młodymi pędami drzew
i krzewów, korą z miękkich drzew, roślinami wodnymi, ziołami, a także zbożem. Lubianą przez łosie karmę stanowią gałęzie wierzby, dębu, klonu, brzozy, jarzębiny, jałowca i kruszyny, a także sosny; natomiast niezbyt chętnie łosie jedzą gałęzie świerku, modrzewia
i leszczyny. Ruja (bukowisko) odbywa się we wrześniu i pierwszej połowie października.
W okresie rui przy byku jest zwykle jedna klępa. W tym czasie łosic-byki wydają głos zwany stękaniem. Klępa cieli się w maju lub w czerwcu, a więc po 8 miesiącach ciąży. Klępa rodzi
 

zwykle I lub 2 łoszaki. Łoszaki w pierwszym okresie są wyjątkowo niezgrabne (b. długie nogi, krótki tułów i ruchy pokraczne) i nieporadne, ale po kilku tygodniach już dobrze sobie radzą i szybko rozwijają się fizycznie. W chwili obecnej nie poluje się na łosie, ponieważ obowiązuje moratorium.
Byk, klępa, łoszak, bukowisko, rosochy, pasynki, łopatacz, badylarz, badyle, scypół, stękanie, skrocz
86
Egzamin ustny. / 42. Omów biologię daniela i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:11:20 pm »
42. Omów biologię daniela i wymień min. 10 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Daniel podobny jest z budowy nieco do jelenia, jednak jego sylwetka jest mniej kształtna. W zadzie jest on wyższy niż w barku (odwrotnie niż jeleń). Szyję ma krótką
i fałdzistą, badyle krótkie, a poroże rozchylone na boki. Suknia daniela w lecie jest rdzawo-brązowa. W zimie przybiera kolor brudno-brązowy; na bokach tułowia ma białe cętki.
W zimie cętki te są słabo widoczne, sierść dłuższa. Przez grzbiet ciągnie się ciemny pas. Pierś od przodu, badyle i. podbrzusze daniela są popielate, w okolica ogona ma białawe lustro okolone ciemną obwódką. Kwiat (ogon) dłuższy niż u jelenia (długość ok. 2Ś cm), z wierzchu czarny, znajduje się w ciągłym ruchu. Szczegół ten jest bardzo charakterystyczny dla daniela. Łyżki daniela, zawsze stojące w bok, są w środku porośnięte jaśniejszym włosem. Daniel-byk ma poroże w kształcie litery U. Poroże to jest inne niż u jelenia, gdyż w połowie jego wysokości rozpoczyna się łopata, r od przodu gładka, a z tyłu z odnogami (sękami): Poroże daniela nie ma odnogi nadocznej, a tylko oczniak i opierak, a potem łopatę. Wśród danieli dość często spotyka się osobniki o sukni białej lub czarnej. Taka barwa sukni nie jest wynikiem albinizmu (biała) lub melanizmu (czarna), ale zwykłą odmianą barwy danieli, która może występować w różnych odcieniach. Różnorodność barwy danieli nie wiąże się, więc
z niedorozwojem fizycznym lub z jakimiś zaburzeniami organizmu zwierzęcia. Charakterystyczne jest to, że daniel-byk nie ma grandli. Daniel-byk może osiągnąć wysokość w barki do 80 cm, długość do ] 40 cm i masę 60-70 kg. Poroże ma masę do 4 kg. Daniel-łania jest znacznie mniejsza od byka i osiąga masę 30-35 kg. Daniel jest zwierzyną aklimatyzowaną u nas w XVI wieku. Sprowadzony został z krajów śródziemnomorskich. Do końca ubiegłego wieku występował przeważnie jako zwierzyna parkowa. Obecnie żyje także w stanie dzikim. U pas występuje niezbyt licznie, wyspowo, w zachodniej i południowo¬zachodniej części kraju. Daniel znajduje ostoję w lasach mieszanych lub liściastych o znacznym podszyciu, przeplatanych łąkami lub znajdujących się w pobliżu łąk, lecz nie podmokłych. Ruja danieli (bekowisko) rozpoczyna się w połowie października (bezpośrednio po zakończeniu rykowiska jeleni) i trwa do połowy listopada. W okresie poprzedzającym ruję byk przednimi badylami kopie w gęstwinie leśnej wgłębienie do leżenia, w które oddaje mocz. To wgłębienie powiększa codziennie, aż jest takie duże, że gdy położy się w nim, to nie jest widoczny. W związku z tym, że w to wgłębienie wciąż oddaje mocz, jest ono bardzo
 

cuchnące. Po okresie bekowiska z wgłębienia tego byk nie korzysta. W okresie rui byk zbiera sobie chmarę łań (5-8 sztuk), którą trzyma we władaniu przez okres ok. 2 tygodni, jeżeli nie zostanie wcześniej zrogowany i odpędzony przez innego byka. W tym czasie daniel-byk jest jeszcze bardziej wojowniczy niż jeleń-byk, ale z uwagi na kształt poroża walki danieli rzadko kończą się tragicznie. W okresie rui byk stadny prawie nic nie żre i przez to traci wiele ze swojej wagi. W tym czasie wydziela silny odór. Krycie łań następuje w tzw. rujowiskach; tj. w tych wcześniej wykopanych wgłębieniach w ziemi. W okresie rui byk wydaje chrapliwy głos podobny do beczenia. Beczenie to rozpoczyna się już w godzinach południowych. Łania nosi płód ok. 33 tygodni (230 dni,'7 i pół miesiąca). W czerwcu lub na początku ,lipca wydaje na świat jedno lub dwa cielęta. Matka karmi je do grudnia. Zdolność rozmnażanie się daniel osiąga w drugim roku życia. Maksymalny wiek daniela ok. 20 lat. Daniel jest roślinożerny; żywi się .więc głównie trawą, liśćmi, ziołami i zbożem, w mniejszym stopniu pędami drzew
i krzewów, ponadto kord drzew liściastych i iglastych. Bardzo chętnie je owoce drzew liściastych, jak żołędzie, bukiew i kasztany, a także grzyby. Daniel spałuje mniej niż jeleń
i w ogóle czyni mniejsze szkody w lesie. W polu jednak szkody wyrządzone przez daniele są często większe, gdyż chętnie wychodzi na żer w pole i wydeptuje uprawy .. Daniel żeruje przeważnie w nocy, ale także w dzień,. we wczesnych godzinach popołudniowych. Stare łopatacze żyjące samotnie w lecie wychodzą na żer tylko w nocy. Na daniele polujemy: byk od 01.10 do 31.01, łania, cielę od 01.10 do 15.01.
Byk, łania, ciele, bekowisko, łopaty, ostroga, opierak, oczniak, świece, gęba, chrapy, okulary, łyżki, racice, raciczki, kwiat, lustro, suknia, cętki,
87
Egzamin ustny. / 41. Omów biologię dzika i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w j
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:10:36 pm »
41. Omów biologię dzika i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w języku lowieckim.
Dzik jest zwierzyną, która w swej sylwetce zachowała surowość i dzikość zwierzęcia pierwotnego. Podobny jest on do świni domowej, różnią go jednak od niej: wyższy, silniej rozwinięty przód, zad trochę niższy, wyraźnie opadnięty. Gwizd na długi, słuchy stojące, mocno obrośnięte, ogon do 30 cm (dłuższy u odyńca niż lochy), prosty, nie skręcony jak u świni domowej, zakończony chwostem (pędzlem). Suknia dzika w zasadzie jest czarna, ale bywa rudawa, brunatna, brązowo siwa, a czasami nawet łaciata. Intensywność barwy suknie zależna jest od pory roku i od miejscowych warunków. W zimie suknia jest ciemniejsza, w lecie jaśniejsza. Skóra dzika pokryta jest długą szczeciną oraz gęstą, krótką sierścią wełnistą. Nogi (biegi) dzika mają czarne racice (rapery) oraz z tyłu raciczki (szpile). Warchlak ma suknię jasną, żółto rudą w ciemne pasy do 5 - 6 miesiąca życia. Ryj (gwizd) dzika ma twardą, dobrze unerwioną tarczę, w której znajdują się otwory nosowe. Ta część ryja nazywa się (tabakierą) i służy do rycia (buchtowania), a ponadto posiada właściwości rozpoznawania dotykiem. Gwizd dzika samca (wycinka i odyńca) uzbrojony jest w kły, tzw. Szable, w dolnej szczęce (żuchwie) i tzw. fajki w szczęce górnej. Lochy też mąją kły, ale znacznie mniejsze. U starych samur są one dobrze widoczne. Dziki są zwierzyną leśną, chociaż nierzadko przebywają czasowo poza lasem. Najodpowiedniejsze warunki dla dzików stwarzają większe lasy liściaste (dąb, buk), mieszane lub iglaste przeplatane młodnikami iglastymi. Mokradła, bagna i podmokłe łąki są ulubione przez dziki. Enklawy łąk śródleśnych i pola uprawne w pobliżu lasu stanowią dla dzików istotny warunek do bytowania. Optymalne warunki dla dzików są na podmokłych chaszczach i w zaroślach bagiennych. W zależności od wieku i warunków bytu (wyżywienia) masa dzika w poszczególnych grupach wiekowych przedstawia się następująco: warchlaki 15 - 35 kg, przelatki (2-gi rok życia) 35 - 70 kg, lochy i wycinki 70 - 110 kg. Długość ciała dojrzałego dzika wynosi ok. 150 - 180 cm, wysokość do 100 cm. Zdarzają się sztuki, które daleko odbiegają od przeciętnych podanych powyżej. Pełny rozwój fizyczny osiągają dziki w wieku 5 - 6 lat. W tym okresie odyńca w dobrych warunkach wyżywienia osiągają masę do 200 kg i więcej, a samura 150 kg. Lochy mają zwykle masę o ok. 25% mniejszą od odyńców. Dziki dożywają wieku 15 lat. Głównym pożywieniem dzika są trawy, zioła, krzewy, liście, korzenie, owoce leśne (żołędzie i bukiew), jagody, grzyby, oraz żyjące w ściółce leśnej wszelkiego rodzaju robaki, larwy i chrząszcze. Ponadto dzik zjada ślimaki, jaja ptasie, myszy, gniazda trzmieli, młode ptactwo i mniejszą zwierzynę, którą uda mu się złowić oraz padlinę, Najbardziej ulubione są żołędzie, bukiew i ziemniaki. Dzik z braku dostatecznej karmy w lesie oraz dla zmiany swego żeru wychodzi chętnie na pola i tutaj zjada kartofle, buraki, rzepę, marchew, zboża oraz wszelkie rośliny strączkowe. Ruja (huczka) dzików odbywa się w końcu listopada, w grudniu, a nawet w styczniu (trwa 4 - 5 tygodni), ale młode lochy często odbywają huczkę wiosną. W okresie rui stare odyńce i wycinki żyjące pojedynczo przyłączają się do watahy, starając się odpędzić od nich młodsze
 

wycinki, a po huczce znowu odłączają się. Locha prosi się po 4 miesiącach (17 tygodni), a więc v drugiej połowie marca, w kwietniu lub na początku maja. loszki, które huczkę odbywały na wiosnę, proszą się w lecie. Locha daje w miocie przeważnie 4-6 prosiąt, starsze lochy mają nieraz 8-9 sztuk. Locha prosi się w gęstwinie leśnej w barłogu dobrze wyścielonym mchem, liśćmi i gałązkami Drzew iglastych, zwłaszcza świerczyną. Locha dba o warchlaki i rzadko od nich oddala się, a w razie niebezpieczeństwa broni ich zaciekle. Początkowo przez 2 tygodnie przebywają one stale w barłogu, a potem biegają już za matką. W tym okresie często kilka loch z warchlakami łączy się w jedną watahę. Locha żerując z warchlakami, jeśli wyczuje niebezpieczeństwo, daje warchlakom sygnał głosem ("wuf'), po którym warchlaki przywarowują w trawie lub zbożu tak, że zapewnia to ich niewidoczność, a kiedy niebezpieczeństwo minie, locha takim samym sygnałem odwołuje stan zagrożenia. Locha w razie pisku warchlaka nie obawia się zaatakować myśliwego. Dojrzałość płciową przelatki-samce uzyskują po półtora roku życia. Na dziki polujemy: warchlaki, przelatki, wycinki i odyńce poluje się cały rok, zaś lochy od 15.08 do 15.01.
Warchlak, przelatek, wycinek, odyniec, locha, samura, oręż, fajki, szable, gwizd, tabakiera, pędzel, rapety, szpile, biegi, chwost, suknia, chyb, słuchy, huczka, barłóg, babrzysko,
88
Egzamin ustny. / 40. Omów biologię jelenia i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:09:57 pm »
40. Omów biologię jelenia i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Jeleń szlachetny jest zwierzyną płową. W Polsce bytują dwa gatunki jeleni, europejski i sika (azjatycki). Wśród jeleni europejskich wyróżnia się dwa podgatunki: jeleń europejski nizinny i jeleń europejski karpacki. Jeleń ma tułów długi walcowaty, głowę niezbyt długą,
o równej linji kości czołowej i nosowej. Badyle długie, zakończone racicami, nad którymi
z tyłu są szpile. Kwiat krótki ok. 15 c,. Osobniki męskie byki posiadają poroże - wieniec. wieniec lecie suknia jelenia jest ceglastobrązowa, sierść krótka, Łeb z przodu szarobrązowy, na bokach jaśniejszy. Pod świecami wyraźnie tzw. dołku rujne. Łyżki dość długie, stojące, obrośnięte od wewnątrz wełnistym jaśniejszym włosem. Podbrzusze popielatobrazowe, ku tytułowi coraz jaśniejsze, kwiat od spodu goły a z wierzchu pokryty ciemną sierścią, wokół kwiatu białożółtawa plama - talerz otoczona ciemnym paskiem. Suknia zimowa jest ciemnobrązowa lub siwobrązową dłuższym gęstym włosie. Lustro w tym czasie robi się żółtawe a badyle popielate. Byki od czwartego roku życia dostają grzywę na całej szyi z tym ze od spodu jest ona dłuższa. Byk ma wysokość kłębie 130 - 150 cm. długość ogólna ciała 230 cm. waga ok. 180 kg. Występuje w zasadzie we wszystkich dużych kompleksach leśnych na terenie kraju raczej nie mniejszych niż 1000 ha. O drzewostanie mieszanym, liściasto¬iglastym oraz z dostępem do wody. Jeleń lubi spokój dlatego ostoje obiera w miejscach których nie jest niepokojony przez człowieka. Jelenie żyją w chmarach prowadzonych przez łanię licówkę. Jeleń jest roślinożerny (przeżuwacz). W lecie żywi się głównie trawą i ziołami które stanowią 70% jego karmy. Zjada również młode pędy drzew, zarówno iglastychjak
i liściastych oraz krzewów, grzyby, jagody, a także spałuje korę drzew np. topoli, wierzby, osiki i sosny. Żeruje naj chętniej drągowinach i na polanach leśnych w rowach śródpolnych na zarośniętych duktach. Poza lasem żeruje min. na przyleśnych łąkach i w uprawach polnych (owies, saradela, koniczyna, kartofle). W lecie zeruje w niedojrzałym owsie i w kartofliskach. Żywi się w tym czasie także jagodami i owocami drzew takimi jak bukiew, żołędzie, kasztany, dzikie jabłka. W zimie żywi się wrzosem, borówką, jeżynami, malinami, suchą trawą, gałązkami drzew i krzewów, a także korą drze, zeruje również na oziminach. Rykowisko jest to okres godowy jeleni, odbywa się od połowy września do połowy
 

października. Łania zapłodniona w okresie rykowiska nosi płód przez 34 tygodnie. Na przełomie maja i czerwca, wyciela się dając jedno rzadziej dwa cielęta. Cielę po 8 dniach zaczyna chodzić za matką. Łania po porodzie zjada łożysko aby jego zapach nie przyciągnął drapieżników. Cielęta mają popielatoczerwoną suknię żółtawe plamy - cętkowanie. Łania karmi cielaka do lutego. Na jelenie polujemy: byki 21.08 - końca lutego, łanie 01.10 - 15.01, cielęta O] .10 - końca lutego.
Byk, łania, ciele, licówka, przodownica, rykowisko, wycielenie, racice, raciczki, szpile, lustro, kwiat, suknia, wieniec, oczniak, nad oczniak, opierak, korona, świece, dołki łzowe, granule, broda, grzywa, badyle, pędzel, chmara, byk stadny, byk kraśny, byk spadły, chłost, kibic.
89
Egzamin ustny. / 39. Omów biologię sarny i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w j
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:08:38 pm »
39. Omów biologię sarny i wymień min. 15 określeń związanych z tym gatunkiem w języku łowieckim.
Sarna jest najmniejszym przedstawicielem żyjącej u nas zwierzyny płowej. Sarna ma drobną i proporcjonalną budowę z tym, że wyższy ma zad niż kłąb. Głowę mą trójkątną, klinowata, szyja wąska cewki cienkie i sprężyste zakończone racicami i powyżej nich z tyłu raciczkami. Suknie w lecie, od maja do końca września ma czerwono brązowa, a od października do kwietnia siwobrązową albo siwożółta. W okresie zimowym cewki, głowa
i cały spód tułowia są popieltobrązowe. Dolna warga i szyja od dołu są srebrzystoszare.
W okolicy kwiatu, zupełnie niewidocznego (długości 2 - 3 cm.) na pośladkach sarna ma białą plamę nazywaną talerzem lub lustrem. Sarna żyje do 12 - 14 lat. Kozioł ma długość ciała] 05 - 130 cm. a w tym tułowia ok. 70 cm. wysokość w kłębie ok. 75 cm. i masę 15 - 25 kg. Koza jest mniejsza o ok. 10%. Sarny są w zasadzie zwierzyną stałą w swej ostoi, nie oddalają się od niej zbyt daleko. Sarny żyją w rudlach i mają zdolność dostosowywania się do warunków terenowych i dlatego żyją prawie w każdym większym kompleksie leśnym, a także na dużych przestrzeniach bezdrzewnych (sama polna). Można je spotkać najczęściej w lasach mieszanych lub liściastych, ale także w lasach iglastych. Trzymają się w pobliżu brzegu lasu gdzie zwykle jest bogatsze podszycie, różne krzewy i młode krzaki. Wiosną i latem sarny żywią się młodymi pędami drzew, krzewów i ziołami. Charakterystyczne jest to że zjadają one wybiórczo tylko niektóre rośliny, kierując się ich smakiem i zapachem, w odróżnieniu od jeleni i danieli, które nie dokonują tego wyboru. Sarny żerują, na łakach i oziminach oraz na brzegach las, chętnie korzystają z dostępu do wody. Latem sarny przebywają bądź to
w wysokich trawach, bądź w zbożu, gdzie żerują w bliskości zalegania, na ścieżkach rowach
i miedzach. Po żniwach przechodzą do lasu , raczej bliżej jego skraju, gdzie żywią się miękkimi gałązkami, , krzakami jagód i borówek, ziołami, grzybami, kasztanami, owocami dębów i buków. Zioła zjadają chętnie, stanowią one środek przeciwko pasożytom jelitowym. Na jesieni wchodzą głębiej w las, gdzie łatwiej jest im przeżyć okres zimy. Odkopują wtedy przednimi cewkami krzewy, wrzos i zioła. Chętnie żerują w maliniakach i jarzyniakach.
W zimie zjadają gałązki drzew iglastych które zawierają znaczny procent wody i w ten sposób zastępują sobie brak dostępu do wody. Z tych względów w zimie konieczne jest dokarmianie sarn soczystą karmą tj. kartofle, kiszonki, tapinambur, gdyż sarna w zimie nie korzysta ze śniegu jako źródła wody i może paść z odwodnienia. Sarny polne nie mają takiego wyboru karmy, gdyż cały rok przebywają na otwartych przestrzeniach polnych
 

i żerują w uprawach. Ich karmę stanowi żyto, lucerna, saradela, groch, czerwona koniczyna, przecina i biała koniczyna, jęczmień, jeżyny, perz i młode pędy drzew i krzaków rosnących przy drogach. Sarna zjada dziennie 4 - 5 kg. soczystej karmy. Ruja sarn odbywa się od połowy lipca do połowy sierpnia. Gody kozła i kozy trwają od czasu kiedy koza jest rujna.
W tym czasie kozioł powtarza wiele razy pokrycie kozy, trwa to ok. 3 - 4 dni. Po tym czasie kozioł interesuje się już inną rujną kozą i odbywa następne gody. Okres ciąży u sam trwa 290 dni tj. prawie 10 miesięcy. Natura tak reguluje biologię sarn aby chronić gatunek przed zniszczeniem. W związku z powyższym u sarn zapłodnionych w okresie letniej rui występuje zjawisko ciąży utajonej. Tzn. zarodek pozostaje bezwładnie w jamie macicy i nie rozwija się z powodu braku w organizmie kozy odpowiednich hormonów. Dopiero od grudnia zaczyna się rozwój płodu zarodek zagnieżdża się w ścianie macicy i następuje jego szybki rozwój. Wykocenie następuje na przełomie maja i czerwca. Koza ma zwykle jedno ale dość często dwa koźlęta to rzadkości należą trojaki. Koźlak przez kilkanaście dni do 2 tygodni pozostaje w miejscu wykocenie, gdyż nie jest w stanie chodzić za matką. Koza karmi koźlaka do listopada - grudnia, Koźlak przy swojej matce pozostaje przez cały rok a czasami i dłużej.
Na sarny polujemy w okresie: kozły od 11.05 - 30.09 kozy i koźlęta od. 01.10 - 15.01.
Kozioł, rogacz, koza, siuta, koźle, cewki, lustro, talerz, fartuszek, pędzel, racrce, raciczki, parostki, suknia, ruja, łyżki, świece, rudel, perukarz, kwiat, darniak,
90
Egzamin ustny. / 38. Wymień znane ci choroby odzwierzęce i omów jedną z nich.
« Ostatnia wiadomość wysłana przez admin dnia Styczeń 21, 2014, 05:07:30 pm »

Wścieklizna, Włośnica, Bruceloza, Salmoneloza, Toksoplazmoza, Borelioza, Kleszczowe zapalenie mózgu, Toksokaroza, Bąblowica, Bąblowica wielojamowa.
Włośnica - to zakażenie wywołane przez gatunki Trichinella spirali s, który należy do pasożytów poliksenicznych (wielodomowych) tzn. może występować u różnych gatunków mięsożernych lub wszystkożernych (dzik, świnia, lis, kot, niedźwiedź, wilk, szczur czy człowiek). Zakażenie następuje po zjedzeniu zakażonego mięsa świni lub dzika. Włośnica to ciężka choroba pasożytnicza. Objawia się wysoką gorączką, bólem w mięśniach
i charakterystycznym obrzękiem twarzy; może doprowadzić do śmierci. Włośnica jest to choroba inwazyjna, odzwierzęca spowodowana spożyciem larw nicieni z rodzaju Trichinella. Choroba ta może przebiegać bezobjawowo lub poronnie, ale mogą wystąpić również przypadki ciężkie a nawet śmiertelne. W żołądku człowieka, pod wpływem enzymów trawiennych, otorbione larwy (znajdujące się wcześniej w mięśniach zwierzęcia) wydostają się z otoczek, a następnie przedostają się do jelita cienkiego. Tam w przeciągu 48-72 godzin osiągają dojrzałość płciową i kopulują. Po kopulacji samce giną, a samice przedostają się do węzłów chłonnych. Tu nie składają jaj gdyż są larworodne. Z węzłów chłonnych larwy dostają się do krwi, a wraz z nią do mięśni poprzecznie prążkowanych. Po wniknięciu do
 

włókna mięśniowego zwijają się spiralnie i otorbiają. Niektóre giną, inne zachowują zdolność do zarażania nawet przez kilkadziesiąt lat. Te, które przetrwają mogą nas zaatakować wywołując wiele spustoszeń w organizmie. Objawy są początkowo takie jak podczas grypy: wysoka temperatura i rozległe bóle w całym organizmie, dlatego trudno rozpoznać, że jest to spowodowane włośnicę. W przypadku typowych objawów włośnicy, choroba rozpoczyna się często zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, gorączką, bólami mięśni, oraz obrzękami twarzy zwłaszcza powiek. Włosień spiralny Trichinella spiralis jest bardzo niebezpieczny, gdyż może doprowadzić nawet do zgonu swojego nosiciela. Wykrywanie trychin w mięsie jest stosunkowo łatwe, choć czasochłonne.
Do punktu badań trafia najczęściej próbka zbiorcza, którą poddaje się obróbce mechanicznej, trawi się je w specjalnym roztworze składającym się z enzymów trawiennych oraz wody. Podczas wirowania dochodzi do ostatecznego rozpuszczenia osłonki wapniowej i "gołe" larwy swobodnie opadają na dno. Spuszcza się próbkę na szkiełko podzielone na sektory. Pod powiększeniem trychinoskopu szuka się tych larw. Dzięki tej pracy lekarzy weterynarii za każdym razem, gdy kupujemy mięso w sklepie możemy mieć pewność, że nie znajdują się
w nim włośnie.
Strony: 1 ... 7 8 [9] 10
SMF 2.0.8 | SMF © 2011, Simple Machines
Kurs Łowiecki 2013, Ostatnie wiadomości - Theme by Mustang Forums